0.013252973556519 load time till 0.013530969619751 load time till
nochain
Laatste online op 12 Dec 2017 om 20u18
" Don't dream your life, live your dreams! "

Verhalen The perfect failure


Big Dinges <img style=" id="productimage" height="313" width="250">
Big Dinges wink.gif  
Onderstaand mijn London-Edingbrough-London verhaal. Zie het in geen geval als een mislukking en al zeker niet als een excuusalibi, maar probeerde oprecht mijn gevoel weer te geven van " A four and a half days amazing adventure in the UK".

Voorbeschouwing

Na Paris-Brest in '15 en Mille Miglia '16 stond in '17 al een tijdje Londen-Edinburg-Londen op mijn kalender. Het was amper een maand na de Franse "moeder van alle Randonneurs ritten" dat ene Frank Steenput ons gek maakte om reeds voor in te schrijven voor iets gelijkaardig in het Verenigd Koninkrijk. Een rit met wind en regen gegarandeerd, zo wil het cliché. Maar soms zijn clichés gewoon clichés omdat het zo is.

Na de zomer van '16 had ik mentaal een moeilijke winter. Ik kraakte letterlijk in de BRM 200-rit van Wachtebeke begin december. O ironie, namelijk de rit naar de heimat en het graf van ene Frank VDB. De poging om meteen op de kar te springen van het gloednieuwe "Year Arround Brevet" van Rondonneurs.be bleek voor mij een grote vergissing. Zeker toen de januari rit geannuleerd werd door de weersomstandigheden. Wetende dat ik eerder van het subtropische type ben vond ik dat niet eens erg. Wat volgde waren 3 echt fietsarme maanden...

Wel op de agenda stond het jaarlijks feest van de Belgische Randonneurs.be half februari. De weken ervoor had ik me al een beetje bezig gehouden met de praktische organisatie voor het avontuur van de zomer 2017. Deze keer kon ik immers niet rekenen op het perfecte organisatietalent van Geert Lammens, die koos voor een nieuw Italiaans avontuur eind juni. Op Booking.com legde ik reeds 3 annuleerbare nachten vast in The Bell Hotel in Epping. Volgens de gegevens die ik toen vond op 10km van Loughton, startplaats van ons Londens avontuur. Zou op het randonneursfeest wel eens horen wat de andere Belgische deelnemers hun plannen waren. Misschien vond ik daartussen wel een compagnon de route.

Dit bleek inderdaad een goeie inschatting want Andy Claeskens, die reeds enkele jaren met de Randonneurs mee rijdt, bleek sterk geïnteresseerd. Voor hem zou het zijn eerste grote buitenlandse avontuur worden. Sterk is hij alleszins genoeg, maar had wel oren naar ervaringen die ik de voorbije jaren opdeed in dergelijke evenementen. Het idee van samen met de auto naar daar te rijden zag hij ook wel zitten, de eerste informele afspraken werden reeds gemaakt. Wel hadden we nog ruimschoots de tijd later in het jaar om alles te concretiseren. Er werd ook al efkes overlegd over keuze van starturen en dropbag plaatsen, randonneurs onder elkaar hé.

De keuze was op zondag 30 juli tussen 6u en 8u vertrekken, dan kreeg je 100u all in(formule: Sleep, eat, bike) of de 117u dit gaf je veel meer marge, maar dan kon je pas starten tussen 9u en 16u. Niet dat dit voor mij het verschil zou mogen maken. Was geneigd om zo vroeg mogelijk te proberen te starten en direct een eerste lange dag te maken.
Zo wou ik zo veel als mogelijk nachtrijden willen vermijden. Mijn plannen om in de winter '16-'17 een naafdynamo met deftige koplamp te instaleren waren immers in het water gevallen. Had nochtans na de Mille Miglia gezworen dat dit tegen de LEL in orde moest zijn. De ervaring leerde me intussen dat je al heel snel moet rijden om gedurende 3 à 4 dagen, dergelijke ritten zonder enig nachtwerk af te werken.

Soit later, in april werd uiteindelijk gekozen om te starten om 6u en de bagdrop in Thirsk en Edinbrough te laten droppen. Bedoeling zou dus zijn de eerste dag 407km te rijden, vervolg van het tactisch plannetje was de maandagavond, einde van de 2de dag, op het keerpunt in Edinbrough te slapen. De dinsdag zou dan geëvalueerd worden. Theorie, allemaal mooi, al kan ik normaal wel meestal zulke zaken goed inschatten.

Niet tegenstaande we elkaar nog niet zo lang en zo goed kenden, bleek het op de één of de andere manier toch goed te klikken. De geringe contacten die we hadden voor de praktische afspraken, meestal via messenger, verliepen heel vlot. Andy en ik zouden dus in hetzelfde startblok staan. Echt afgesproken om samen te rijden was er niet. Ook niet nodig, wist wel dat Andy een pak boven mijn niveau aan het presteren was. Daarenboven sukkelde ik in het voorjaar met serieuze stressfactoren, waardoor ik zelfs ernstige slaapstoornissen kreeg. Mijn (fiets)weerstand werd helemaal ondermijnd. Eind april, begin mei dacht ik er zelfs nog aan om heel het boeltje te annuleren.

Moet hier toch wel een aantal mensen bedanken die me in deze moeilijke periode steunden. Zo wachtte Yves Verstuyf samen met Lieven Eggermont me een aantal keren op tijdens mijn eerste BRM 200 in Doornik, niettegenstaande ik hen aanmaande om door te rijden.

Een echt kantelpunt in de moral was echter de "400" in Doornik waar we de ganse dag met 5 vrouw/man samen reden, namelijk Liesbeth, Steven, Arlindo, Bernard en mezelf. Het werd een lange, maar inspirerende dag! Daar werd de klik gemaakt in mijn hoofd, ik had nog ruim 2 maanden om de meubelen te redden. Verder stonden, de voor mij intussen, klassieke BRM 600 Groot-Bijgaarden(3de deelname op rij) en de RM 1200 Herentals-Cosne-Herentals(vierde deelname op rij) op het programma.

Dit zou moeten volstaan als voorbereiding. Wist wel dat ik nooit mijn niveau kon halen van Mille Miglia '16, en al zeker niet dat van PBP '15, maar was toch wel tevreden over de form.
Andy kwam me thuis oppikken op vrijdag 28 juli, 2 dagen voor het event, goed acclimatiseren is belangrijk.

En zonder stress alle startformaliteiten kunnen uitvoeren geeft ook mentale rust. De overzet met de boot liet ons toe al onze dagelijkse beslommeringen op het continent achter te laten.


Mijn booking in "The Bell Hotel" bleek een schot in de roos. Bij verkenning, met de fiets, bleek dit amper 5 kilometer van de startlocatie te zijn! De vrijdagavond gingen we, beleefd als we zijn, gretig in op de Facebook-uitnodiging voor een welcome party door de Hackney randonneursclub van London, was een goeie 20km met de fiets ergens langs the Thames.

De zaterdag trokken we er met zijn tweetjes op uit voor een short city-trip "London by bike", toerist gewijs passeerden we achtereenvolgens London Bridge. Daarna stopten we aan een soort pop-up bar: "Look mum, no hands"


Na een deugddoend koffietje zetten we onze site seeing door naar de The Tower Bridge, The Tower of London, Big Ben en Westminster Cathedral.
De obligate foto's in de wereldbekende rode Britse telefoonhokjes mochten natuurlijk ook niet ontbreken. Tegen 16u moesten we terug aan de Davenant Foundation School zijn. Daar hadden we immers een vrijblijvend foto rendez-vous met de overige Belgische deelnemers. Was een gezellige bedoening in een gemoedelijke sfeer.
Ook zag ik een aantal gekende gezichten van "all over the world" van tijdens mijn vorige avonturen. "Randonering, it's a small world after all" smile.gif

Daarna gingen Andy en ik eten in Epping zelf een kilometertje verder dan ons Hotel. De weergoden verwelkomden ons met een heuse douche. Wannes Vermaercke, die ik tijdens PBP '15 leerde kennen zou ons nog komen vervoegen in de Fish and Chips. Voor mij dus enkel "Chips". Gelukkig zijn dat over de plas wel frieten!
De rest van onze avond werd gevuld met klaarmaken van de fietsen en natuurlijk het CB-ritueel, waarin Andy zich gewillig liet meeslepen.

Na een korte, maar verkwikkende nachtrust konden we eindelijk op pad richting startplaats. 2 kilometer ver realiseerde ik me een eerste praktische vergetelheid. Namelijk had ik het plan opgevat om een flesje Chimay Blue te verstoppen op het schoolterrein voor na de finish op donderdag. Wat dacht je, het kostbare goedje vergeten in Andy zijn auto... Jammer!

De eerste snelle groep reed net weg toen we daar aankwamen. Praktisch was ook dat je op de startplaats vanaf 4u reeds kon eten/ontbijten, er waren zelfs al rosties!

Dag 1 Loughton-Thirsk, 407km 15u52'23"

Om 6u mochten Andy en ik, als enige Belgen, starten in de B-groep. Samen met 23 anderen. De eerste etappe was een 100-tal km tot in St-Ives. Er werd van in het begin een redelijk strak tempo gereden op een veelal golvend parcours. Al snel had ik door dat ik in het klimwerk bij de minderen van onze groep was. Was het de ietwat mindere conditie dan de vorige jaren of een weeral iets te zwaar geladen fiets, wie zal het zeggen. Veel omgekeken werd er ook niet, wat ik niet echt verstandig vond. Misschien had een tempo dat 2km per uur trager was de groep iets langer samen gehouden en zou uiteindelijk iedereen hieruit zijn voordeel gehaald hebben...

Bij een verplichte stop aan een gesloten overweg kon ik toch op het gemak wat foto's maken van onze metgezellen. Onder andere een Luxemburger die in een retro Peugeot truitje reed. Hij wist ons te vertellen dat het een origineel was van zijn vader die in de jaren '60 nog bij Simpson in de ploeg reed. Na een 60-tal km viel ik alleen en bolde zo, zonder forceren, een minuut of 5 na Andy in de eerste stempelpost binnen.

De tweede etappe ging richting de beruchte "Fens", zeg maar de dijken. Hier voelde Andy zich helemaal in zijn sas, ons groepje was nu wat compacter en mijn gevoel werd stilaan beter. Ook al doordat het tempo iets lager lag. De beloofde rugwind op de eerste dag werd eerder een irritante "crosswind", maar ah wat, wij Flandriens zijn wel wat gewoon.

Na 60km kwamen we vrij vlot aan in Spalding waar we heel vriendelijk onthaald werden. Doordat we al in de 2de groep startten was het ook heel kalm op de bevoorradingsplaatsen. Hier en daar kon er al een grap af met één van de vele vrijwilligers(volunteers) die dit event rijk is. Daar viel me vooral een jonge dame op achter het buffet die wel heel erg polyglot was en joviaal!

Op naar Louth dan, een rit van 83km waarin we getrakteerd werden op een LEL-ervaring full option. Wind, regen en zelf in de verte een eenzame donderslag. Ons groepje viel zo uiteen omdat de ene al iets vlugger stopte dan de ander om regenkledij aan te trekken. Tegen dat we uiteindelijk in Louth aankwamen begon het alweer wat droger te worden. Wat ook opviel was dat iedere controle wel enige variatie op de maaltijden had. Hier kocht ik ons ook een extra cola, dit was één van de enige dingen die niet in onze inschrijvingsprijs inbegrepen was.


Een 45-tal minuten later vertrokken we opnieuw, gelukkig in drogere omstandigheden dan we er toekwamen. Deze etappe van een kleine 100km leidde ons naar één van de symbolen van deze befaamde rit, namelijk de "Humber Bridge", een serieuze hangbrug die we zowel de heen- als de terugweg moesten passeren.(Liet me vertellen dat deze brug zelfs lange tijd de langste hangbrug ter wereld zou geweest zijn, weet niet of dit klopt?)

Hier werd dan ook een obligate fotostop gehouden. Een 40-tal kilometer later kwamen we aan in Pocklington. We zaten nog goed op schema om ons doel die eerste dag te bereiken, slapen op de volgende stop in Thirsk. Daar lagen ook onzer beider eerste bagdrop met daarin verse kleren en wat douchegerief. Die eerste nacht sliep ik een uur of vier. Dat was meteen al evenveel als tijdens mijn ganse Paris-Brest in '15! De douche hielden we voor 's morgens, dat was dan meteen ook al 1 douchebeurt meer dan tijdens het Franse avontuur. Om mijn vrouw te citeren: "mannen kunnen soms vuile beesten zijn..."

Dag 2, Thirsk-Moffat, 220km 10u25'18"

De eerste etappe die dag leidde ons naar Bernard Castle, in het begin speelde Andy met het idee om daar de eerste nacht door te brengen. Dit was veruit de mooiste controle locatie van de ganse rit. Een bijgebouw van een heus Kasteel(Bernard Castle, what's in a name?).

In Piercebridge hielden we op mijn vraag nog een extra stop aan een tankstation, 's morgens moet ik één van mijn verslavingen kunnen laven, namelijk koffie.
Eerst gingen we in de shop van het tankstation, maar Andy had al vlug opgemerkt dat daar boven 50 meter verder een truckstop was.
Nadat mijn koffie op was gingen we daar ook nog binnen. Daar bestelde ik me een echte "omelet natuur", doordat Andy zijn koffie te heet was kreeg ik zelf nog de tijd om een 2de te bestellen.

Achteraf bekeken was deze "dubbele" stop misschien een fout van mijnen twege, met Daniel De Nijs aan mijn zijde zou dit nooit waar geweest zijn.(zie conclusie)

Op de controlestop in Bernard Castle ontmoetten we de eerste Belgen, mannen die na ons vertrokken waren maar (nog) niet of minder geslapen hadden dan wij. Hier raakte ik aan de babbel met ene Kris Clerckx die meer dan matige interesse had in ons wedervaren. Bleek een freelance journalist die soms voor Grinta! werkt. Ook troffen we hier Marcel Fieremans, één van de meest ervaren Belgische randonneurs, die zijn LEL-debut maakte. Met 8 PBP's op zijn palmares aan ervaring geen gebrek.

Verder zagen we hier voor het eerst een Brits koppeltje waarvan de jonge dame ver boven het gemiddeld schoonheidsideaal uitstak. Toen ze elkaar een knuffel gaven en wij daar op reageerden. Kon haar vriend er wel mee lachen, spontaan kwam hij op ons af om ons ook eens stevig vast te pakken. De juffrouw kon er minder mee lachen, de volgende dagen zou ik merken dat lachen niet haar grootste talent was.

Andy en ik vertrokken hier samen met Marcel, deze rit ging over de Yad Moss, het hoogste punt van de LEL. Al vlug had ik weer last van de zwaartekracht en moest Andy en Marcel laten rijden. Voelde me niet slecht, maar wou me niet opblazen, nu al werd duidelijk dat onze wegen aan het scheiden waren. Vond het dan ook vreemd dat Andy plots weer vanachter me opdook. Hij wist me te melden dat hij de sanitaire voorzieningen van de lokale bevolking eens gaan inspecteren was...
Lang vertoefde hij niet in mijn buurt, al was ik ook niet eenzaam. Ik kon me namelijk vermaken met wat Britse collega's.

Een groepje van een man of 5 die samen bleef rijden. Na de mooie bijtrap afdaling richting Alston zag ik plots fietsers staan aan een supermarkt/tankstation. Hmm, een ijsje daar had ik wel zin in, Kristof indachtig koos ik voor een Magnum.

Dat zal zeker geen kwaad kunnen, dacht ik. Nu ik solo op pad was kon ik mijn gedachten tijdens het fietsen de vrije loop laten gaan, wegdromen, daar kan ik enorm van genieten.
Toen ik een goed uur later de stop van Brampton naderde kwam ik opeens bij een sympathieke Amerikaan, ene Tom(...). Hij had het iets moeilijker dan ik en nam hem dan ook mee in mijn wiel. Daarop bedankte hij me met een medaillon met de Golden Gate Brigde op. Precies dezelfde als die van tijden PBP 2 jaar terug, bij een gelijkaardige actie. Al zal mijn kopwerk nu wel minder indrukwekkend geweest zijn als toen.

Op de controle zag ik Andy, die wou nog 15 pond cash van me lenen om een nieuwe buitenband te kopen, zijn voorband vertoonde namelijk redelijk wat slijtage. Daarna vertrok hij solo en we spraken af dat we wel contact zouden houden via onze social media.

Binnen in de refter zat Marcel nog wat te eten. We bespraken de opties voor de volgende etappe. Hier had je namelijk keuze tussen een vlakkere A-track die 4km langer was of een B-track die was "hilliger". Marcel zou gaan voor de eerste optie, ik koos uiteindelijk voor de B-optie. De wind zat namelijk nog altijd schuin voor, en dacht in een golvend parcours daar iets minder last van te hebben. Achteraf gebleken de goede keuze. Een gevarieerder parcours met mooie uitzichten, af en toe dreigende wolken op de achtergrond. Die ik gelukkig grotendeels kon ontwijken.

Wanneer ik in Brampton vertrok kwam Pierre-Yves daar net aan, een sympathieke Belgische randonneur die ken van in het Belgisch circuit. De komende dagen zouden we elkaar nog ettelijke keren tegen komen smile.gif

Moffat bereikte ik in het schermerdonker, met dreigende wolken op de achtergrond. Had ook al een paar keer mijn regenjack en mijn rainleggs moeten aantrekken. Daardoor besloot ik om hier van het plan om in Edingburg te slapen af te stappen en deze etappe pas de dinsdag te doen. De Santos fiets van Marcel stond er ook, die sliep daar dus ook. Intussen kwam ik Kris en Pierre-Yves opnieuw tegen aan het "dinner". Zij zouden hier ook slapen.
Andy was wel op weg naar het keerpunt en zou die nacht dus 80km verder op het parcours slapen. Hij hield zich dus aan mijn initieel plan.

Na een verkwikkende douche kon ik alweer een 4-tal uurtjes slapen, wat me heel goed deed.

Dag 3, Moffat-Bernard Castle, 314km 14u55'31"

Uit Moffat vertrok ik solo na een stevig ontbijt bij schemerdonker, denk rond een uur of 5u.
Het begon direct met een goed lopende klim. De wegen lagen er tamelijk nat bij, en dacht bij mezelf: "gelukkig stopte ik gisteren avond hier".

Op een kilometer of 10 van Edinbrourgh begon het heel "zwart" te worden. Ik was er dan ook geen 5 minuten toen het voor een 10-tal minuten begon te stortregenen. Iedereen wou er foto's van nemen, weliswaar vanonder het afdak. Ik bood iemand aan van hem een foto te nemen op zijn fiets, maar hij wilde niet "poseren" in de regen. Dit ging nochtans een echte LEL-foto geweest zijn wink.gif

Hier kon ik opnieuw omelet krijgen en speelde er dan ook een 4-tal naar binnen. Pierre-Yves was blijkbaar voor mij uit Moffat vertrokken want hij zat hier al toen ik er aan kwam.
De refter was hier heel centraal gelegen in het gebouw en voorzien van leuzes met levenswijsheden van de groten der aarde, zoals Gandhi: "Be the change you want to see in the world". Net voor ik er vertrok kwam Kris Clerckx er ook aan. Die was ook overweldigd door de vibes die hier gingen.

De 2 volgende etappes, richting Innerleithen en Eskdalemuir waren respectievelijk 43 en 49 km lang. Ik was al een vijftal kilometer verder toen ik me realiseerde dat ik niet eens mijn bagdrop in Edingbrough was gaan ophalen, niet dat het zo erg was, maar een extra broek wissel was misschien niet onverstandig geweest. Het eerste stuk deed ik opnieuw solo, weliswaar plots vergezeld van een Spaans koppel klimgeiten. Bleek dat de hombre 7 PBP's reed en de signorita maar liefst 5!

Was dus in "good compagnie". In Innerleithen werden we opgewacht door een Schot in traditionele klederdracht, die me intussen op mijn Facebook profielfoto vergezeld.

Daar vertrok ik samen met een klein groepje met ook Kris Clerckx in. We hadden voordien al wat gepraat, maar nu hadden we wat meer tijd. We passeerden ook de Abdij van Tarquair en wat verder een café, ei zo na trok ik hier de remmen dicht om de suggestie van Patrice Martin op te volgen. Hij had me hierover getipt, als surrogaat voor mijn gebruikelijk CB'tje...(Waarvoor dank).

Door het heuvelachtig parcours viel ons groepje weer uit één en nu was ik bij de beteren, mijn trubo begon na 2 dagen op toeren te komen. Vind zelf dat dergelijke ritten pas echt beginnen na 2 dagen, je komt in een soort tranche die voor leken in de materie moeilijk te beschrijven is, en de benen die draaien omdat ze dat intussen al meer dan 30u gewoon zijn.

Kwam dan ook een paar minuten voor de rest in Eskdalemuir aan met mijnen Spaanse trein. Pierre-Yves zat er nog en we zouden hier samen vertrekken. Tevergeefs probeerde ik hier een biertje te kopen. Een volle frigo stond te blinken, maar met een molslot aan. Toen ik vroeg of ik er eentje kon kopen vertelden ze me dat ze de sleutel niet in hun bezit hadden...

De volgende stop was opnieuw in Brampton waar we de dag ervoor ook al passeerden, een aantal posten werden namelijk dubbel gebruikt. Intussen waren we dinsdag in de vooravond en had me vooraf voorgenomen om dan een inventaris op te maken en te bekijken hoe het zat met de tijdslimieten. De benen en de moral waren goed, dus ik zag het helemaal zitten om binnen de 100u25' binnen te raken. Plan was zelfs om die 25' extra die we kregen vanwege omleidingen door wegenis werken niet te benutten. En zij die mij kennen weten dat als het in mijn kopke zit...

Initieel plan was een tweede maal in Thirsk te slapen, maar door opgelopen achterstand was dit niet meer haalbaar zonder een gat in de nacht daar aan te komen. Besloot samen met Pierre-Yves zoals de hertogen in een kasteel te gaan slapen, nl. Bernard Castle. Hindernissen waren wel nog mijn Magnum-winkel in Alston, waar de autist in mij niet kon passeren zonder stoppen. En opnieuw de Yad Moss(598m) die we nu lang de andere, iets makkelijkere zijde, mochten beklimmen. Bijna op de top werden we nog aangenaam verrast door Drew met Koffie of thee in zij heel praktische mobilhome.

Ik deed hem nog een aanbod om zijn infrastructuur over te kopen, maar hij begreep mijn bedoeling niet goed. Hij had het enkel over de prijs waarvoor hij het vichikel kocht. In ons Kasteel aangekomen voelde ik me nog vrij fris niet tegenstaande dat het al rond middernacht was. In de komende 34 uren moest ik dus nog 500km overbruggen om mijn tijdslimiet te halen. De adrenaline begon te stromen en nam meer tijd om te socializen, mijn manier om te ontspannen.

Op weg naar het toilet kwam ik voorbij de dropbags(hier had ik geen liggen) en werd aangesproken door ene Sue. Ze vroeg hoe het met me ging en of ik meteen weer vertrok.
Ik zei haar dat ik hier straks een paar uurtjes ging slapen. Ze maande me aan om 's morgens naar haar te vragen. Ze had een speciale therapie voor mij smile.gif

Intussen versierde ik ook nog een massagebeurt bij een vriendelijke Italiaan die speciaal als vrijwilliger uit Verona kwam over gevlogen. Deed dat deugd zeg! Uiteindelijk werd ik door een andere Braziliaanse "volunteer" naar een slaapzaal geleid, buiten een 500-tal meter verder in een sporthal. Een ontspannend avondwandelingetje voor het slapen gaan. Was intussen al tegen een uur of 2. Vroeg me te wekken om 4u30, maar door de adrenaline was ik om 4u15 al klaar wakker.

Dag 4-5, Bernard Castle-Loughton, 500km 25u07'

"If you do not want to be believed, speak the truth"
("Als je niet geloofd wil worden, spreek dan de waarheid"wink.gif

Toen ik de slaapzaal verliet zat Sue daar met een collega vrijwilliger, als bij toeval. Was danig onder de indruk van deze "coincedence", vreemd gevoel. Ik vertelde haar dat ik wakker werd met het liedje van Johnny Cash, "A boy named Sue" en toonde haar de You Tube versie van Wouter Deprez "Jaonge genomd An", een hilarische West-Vlaamse versie van mijn gouwgenoot. (https://youtu.be/m1b-jr-ZJQo)

Ze vroeg me mijn handpalmen open te houden en legde in elke hand één zilveren sterretje met de woorden "today you are the star", daarna namen we afscheid. Bijzondere dame!

Aan het ontbijt vond ik Pierre-Yves terug die, denk ik, ruim anderhalf uur meer geslapen had dan ik. Maar ik had enorm veel energie opgedaan, door de massage en de ontmoeting met Sue. Denk dat Pierre-Yves me op een andere manier leerde kennen in die fameuze 2 dagen. Omstreeks 5u10 reed ik samen met Pierre-Yves de laan van het Kasteel uit op weg naar de speciale missie... Klaar voor een helse dag én nacht voor de laatste 7 etappes.

Nog geen 10km verder voelde ik opeens een leegloper achteraan. Ik maande Pierre-Yves aan zijn weg te vervolgen. Ik zou het klusje wel alleen klaren. Toen ik aan het pompen was passeerde het koppeltje, met het meisje dat niet lachen kon, van onze eerste Bernard Castle-passage in volle vaart. Verloor hier een kleine 10', geen erg maar zou maar beter toch niet te veel zo'n oponthoud hebben. De rest van de rit naar Thirsk verliep vlekkeloos en ik bolde samen met Pierre-Yves binnen.

Was een beetje thuiskomen want hier sliep ik de eerste nacht. Kon dus opnieuw gebruik maken van mijn bagdrop en profiteerde ervan om mijn bagage ietwat te herschikken(lees: lichter te maken) en opnieuw een verse droge broek aan te trekken. Kon hier ook nog een "Pasta natuur" bestellen en hield via sociale media het thuisfront op de hoogte.

Intussen mocht ik peptalk ontvangen van Liesbeth via Messenger: "Liedjes zingen!".
"Niets of niemand houd me tegen"(Bart Peeters)
Vol goede moed vertrok ik opnieuw samen met Pierre-Yves en nog een paar anderen.
De benen begonnen weer super aan te voelen, ken dat gevoel van onuitputbaar te zijn van vroegere meerdaagse ritten(PBP en vooral mijn Belgische RM's zoals Herentals-Cosne-Herentals en Brussel-Strassburg-Brussel).

Bij ons thuis hangt een astroscoop(dateert van december '96) die een analyse maakt van de combinatie tussen mijn sterrenbeeld vissen en mijn Chinees teken varken, daarop staat vermeld dat deze combinatie zorgt voor: "Dit type Zwijn zal zich niet makkelijk gewonnen geven. Je kunt er zeker van zijn dat hij een imens uithoudingsvermogen bezit. Het stoere Metalen Zwijn werpt zich met zijn enorme positieve kracht actief overal op en heeft kracht voor tien".
(Foto volgt nog...)

Niet dat ik sterker werd, maar het verval is meestal minder groot dan de fietsers rondom mij. zonder te versnellen reed ik dan ook solo weg uit dit groepje met Pierre-Yves, op zoek naar persoonlijke roem. Het parcours leende zich er ook toe. Het waren golvende "putten"(Wouter De Ruyck, iets voor u) waarop ik een goed tempo kon aanhouden. De melodie van "Niets of niemand houd me tegen" dwaalde door mijn hersenen.

Na Howard Castle moesten we een drukke viervaksbaan(2X2) kruisen Kwam daar iets te enthousiast aan en ging links van de wachtende file auto's om overzicht te krijgen op het aanstormend verkeer. Hier mispakte ik me bijna aan de Britse linksrijders, want net toen ik voorbij de eerste wachtende wagen kwam scheurde een terreinwagen op een 5-tal centimeter van mijn voorwiel. In een reflex vol in de remmen en kantelde zoals "een echte beginner met klikpedalen" op mijn linkerzijde tegen dek. De chauffeur naast me stapte meteen uit om te checken op ik Ok was. Dit kon ik gelukkig bevestigen. Buiten een bloedende knie en een licht vervuilde linker broekspijp kwam ik er met de schrik van af, oef!

Een tweede, kleine, tegenslag maar "niets of niemand...". Moest mentaal wel efkes bekomen. Had hier de volgende 23km voor tot aan de controlepost in Pocklington. Daar kon ik rijst met erwtjes en frieten eten. Sprak er ook een Italiaan die de nacht ervoor viel na aanrijding met een dier in een bos, opgave tot gevolg. Mijn Spaanse vrienden van de vorige dag zaten hier ook. Een 10-tal minuten na mij kwam Pierre-Yves hier ook aan. Ik vertelde hem dat ik er nog in geloofde en er vanaf nu vol zou voor gaan de laatste 360km. Toen ik vertrok wenste hij me succes!

Op voor de route naar Louth, 97km, opnieuw moesten we over de Humber Bridge.
Voelde direct dat de wind niet echt een bondgenoot ging worden, maar ah wat... Nu kon ik echt alle verdere tegenslag missen om mijn tijdslimiet van 100u te halen. Maar mijn rekeningen klopten nog altijd. De fysieke paraatheid was Ok, de geest lucide. Met andere woorden, ik had alle vertrouwen in de goede afloop!

Daar dit de langste etappe was zocht ik na de Humber Brigde de supermarkt op die ik op de heenweg had opgemerkt. Ik passeerde een 3-tal fietsers die aan hun GPS stonden te prutsen... Vond in deze supermarkt niet direct apart verpakte Magnums en de raad van Kristof opvolgen("Eet er 5 na elkaar"red.), zag ik ook niet meteen zitten wink.gif
Dan maar het recept van een andere Belgische randonneur toegepast, chocomelk. (Thanks Bart, alias "Mr No picture", Van Daele).

Toen ik na een kwartiertje hier weer solo vertrok bleek de GPS-track vreemde kuren te hebben. Hij volgde namelijk geen straten, maar vertoonde één rechte lijn(handig voor de vogels, maar met de fiets...). Ik panikeerde niet en dacht eerst op mijn intuïtie mijn baan van de heenweg te vinden. Al vlug bleek dat mijn beruchte natuurlijke kompas deze keer niet onfeilbaar was, dan maar de papieren versie van de route boven gehaald en zoals in de "good old days" de locals om assistentie gevraagd hoe ik op mijn route richting Kirmington kon raken. Twee vriendelijke eilandbewoners hielpen mij op het juiste pad!

Door dit oponthoud verloor ik kostbare tijd, curciaal zou later blijken!
Was blij toen ik verwijzingen opmerkte naar de luchthaven van Croxton, dit kwam me bekend voor van de heenrit op zondag. De volgende 40km naar Louth waren er zonder veel verhaal, een sologevecht met de wind. Maar voelde me goed en berekende dat ondanks mijn recente avontuur alles nog haalbaar was...

Toen ik de refter in Louth binnen kwam zag ik er tot mijn grote verbazing Pierre-Yves zitten. Hij schrok ook eventjes van mijn aanwezigheid. Ik vertelde mijn wedervaren. Blijkbaar werden zij in Pocklington ingelicht in verband met de route problemen. Had ik net gemist. Hoorde later dat een aantal de track van de heenweg opzetten en tegen de richting reden. Zo zie je maar dat ik ondanks enige randonneur ervaring ook nog "dure" fouten maak. Maar je moet ook op zo veel letten en aan zo veel denken dat die momenten.

Hier kon je "mashed potatoes" krijgen en deed me te goed aan vier borden! Hield mijn vrouw op de hoogte:"nog een goeie 260km". "Morgen?": vroeg ze.
Ik vertelde haar dat ik nog "efkes" ging doorgaan deze avond...(een leugentje om bestwil).
Efkes dacht ik 't is voorbij, "de 100u zijn gaan vliegen...", maar dan kwam mijn mentale oerkracht naar boven, 260km nog te gaan, het was nu 21u en had in principe tijd tot 10u25 de volgende morgen. Mits een korte nacht, een lange fietsnacht welteverstaan, moest dit lukken smile.gif

Pierre-Yves zag het wel zitten om hier straks opnieuw samen te vertrekken.
Was nog niet echt donker, maar begon toch al te schemeren. De liefhebbers van nachtrijden geven als één van de voordelen aan dat de wind 's nachts gaat "liggen". Was dit efkes een misvatting die nacht! Het was blijkbaar deze nacht die de regel bevestigde(uit het Frans: "l' éxception qui confirme le règle"wink.gif.

Maar de moral zat in het zenith, dus maalde ik er niet om. Op één of andere manier ontstond een treintje met een zestal andere fietsers. Alleen waren Pierre-Yves en mezelf voornamelijk de machinisten van dienst. We pikten ook een Zwitsers koppel op die Pierre-Yves al verschillende keren ontmoet had. Zo groeide ons groepje met de vallende duisternis.

Tot mijn grote ontzetting dook hier een volgend (technisch)probleem op, namelijk mijn Sigma Evo karma lamp weigerde dienst!(waarschijnlijk door boven vermeldde val) Zolang ik in mijn rug begeleid werd door koplampen met naafdynamo geen probleem natuurlijk, maar dat wilde wel zeggen dat ik bondgenoten moest zoeken om de nacht door te kunnen rijden.

Het gevoel afhankelijk te zijn van anderen vond ik frustrerend. Pierre-Yves kalmeerde me en zei dat ik straks zijn back-up lamp mee mocht nemen na de stop in Spalding. Intussen 't sjokte ons treintje door tegen een meer dan matige nachtwind aan zo'n 20km/u. Tot opeens achter ons een 5-tal koplampen opdoken, die naderden wel snel. Uit mijn cyclo verleden weet ik dat achterom kijken soms een goed idee is, om te kunnen anticiperen. Zo geschiede ook.

Het bleek een Duitse hoge snelheidstrein te zijn die met een rotvaart voorbij kwam. Zelf vond ik het wel leuk eens de "drivers seat" eens te kunnen afstaan en pikte dus in, Pierre-Yves volgde alsook de rest van ons gezelschap. Maar onze oosterburen vonden het nodig om de snelheid nog systematisch op te drijven. Alles op een lint nu, en wist dat je dan beter mee rond draait. Opeens reden we aan 30km/u, ons groepje dunde stilaan uit. Pierre-Yves informeerde of die mannen de nacht gingen doortrekken, en blijkbaar bevestigden ze dat aan hem.

Wat later bleef ik alleen over met 5 Duitse beren, al zat er één berin bij! Had het gevoel dat ze mij ook overboord wilden gooien, maar daarvoor waren ze aan het verkeerde adres. In tegendeel kwam één van hen in de problemen smile.gif Zo bolden we een 5-tal minuten voor Pierre-Yves Spalding binnen.

Daar bleek dat de Mannschaft toch besloten had daar te slapen. Pierre-Yves voorzag me van de beloofde back-up lamp, een USB-oplaadbare Leynze lamp. Die zou me de nacht door moeten kunnen leiden. Na een relatief korte pauze vertrok ik solo als een dief in de nacht. De volgende rit was amper 60km tot St.-Ives. Nu reed ik naar de, onder LEL-fietsers beruchte, Fens(dijken, red.).

Genoot hier wel van een ander voordeel van nachtrijden, ondanks de tegenwind reed ik een tempo waarbij ik me niet aan het opblazen was. Dit zou me toe laten eens het opnieuw dag werd het tempo op te drijven, dacht ik.
De Leyzne-lamp was perfect, denk zelfs meer licht dan mijn eigen Sigma lampje, die ik altijd op de eerste stand gebruik om batterij te sparen.

Alsof de duivel er mee gemoeid was dook er nu een volgend technisch probleem op. Mijn Garmin 800 vond het nodig om vast te lopen! Gelukkig zat ik hier bij 2 Britten en een Pool. Die zouden me wel naar St.-Ives kunnen navigeren... Het tempo was zeer matig, iets te traag naar mijn gedacht. Maar ja, zonder navigatie was solo doorrijden hier geen optie.

Toen mijn Britse compagnons een plaspauze wilden houden en ik mee deed, reed om onze Poolse vriend gewoon door. Hier maakte ik een kapitale fout door niet met hem mee te rijden, zou achteraf blijken. Eens ons drietal weer opgang zat ik me wat te frustreren aan ons tempo. Denk zelfs dat ik dat niet kon wegsteken tegenover mijn metgezellen. Groot was toen ook mijn verbazing toen ik opeens 10 meter achter me "STOP" hoorde roepen.
Nooit mee gemaakt, bleek dat ze gingen stoppen voor een pauze om te stretchen!?!?

Op een kilometer of 5 van de volgende stempelcontrole zag ik opeens verkeersboorden met de vermelding "St-Ives", ook begon mijn natuurlijke ingebouwde GPS de weg te herkennen van tijdens de heenweg. Meteen het sein om dit olijke duo achter te laten en een proloogje te rijden. Daar aangekomen vroeg ik enigszins over mijn toeren of ze de route niet opnieuw op mijn Garmin konden krijgen. De alweer fantastische "volunteers" kalmeerden me en zeiden dat hier wel iemand was die dat voor me zou fiksen.

Bleek dat ik de GPS gewoon moest resetten, raar want na de heropstart stonden zelfs de tracks er nog op. Zelfs al mijn registraties van de LEL was ik niet kwijt! Zei hen ook dat het nipt zou worden om mijn 100u -limiet te halen, maar grapte één van hen: "you gone make it, and Phil is un understanding guy...". Een andere "volunteer" bood me een warme kop tea aan, smaakte me zo dat ik er meteen 2 dronk.

Besloot me in de refter 5 minuten op de grond te leggen voor een powernap. Vroeg of ze me wilden wekken, maar dat bleek niet nodig.
Na efkes in te dommelen werd ik spontaan opnieuw wakker, de man wist me te zeggen dat het exact 5 minuten was, heel vreemd. Het recept van de powernap leerde ik vorig jaar tijdens de Mille Miglia toepassen(nietwaar Joris Cosyn?), het werkt perfect. Ook wel doordat ik de drie nachten ervoor in totaal al bijna 11 uur geslapen had.

Klokslag 3 uur vertrok ik hier opnieuw solo. Had dus nog ruim 7u om de laatste 120km af te ronden, 't is binnen dacht ik...
Voor ik hier vertrok informeerde ik ook naar rijder "B4", Andy Claeskens, bleek nog niet aangekomen in Great Easton. Vond ik een beetje vreemd daar het maar 72km verder was. Zou hij ergens onderweg gestopt zijn om efkes te slapen, vroeg ik me af?

Nu al mijn technische problemen(verlichting, navigatie) van de baan waren dacht ik er vol voor te gaan. Erg lang zou ik niet meer in het donker rijden, dat viel dus ook goed mee!
Bij de zonsopgang had ik het bij momenten wel wat moeilijk om geconcentreerd te blijven. Ja, dat is klassiek het moeilijkste moment van het "door de nacht" rijden.

Wat volgde luidde een grote desillusie in... Daar het mijn eerste LEL-deelname was kon ik één van mijn sterkste wapens, nl. parcourskennis, hier nog niet inzetten. Ik verwachtte me wel aan een iets zwaarder parcours dan tijdens de heenrit naar St-Ives, maar de hellinkjes die ik hier voorgeschoteld kreeg had ik toch niet verwacht. Door mijn gezondheidsproblemen dit voorjaar, ja zelfs tot begin mei dacht ik mijn deelname aan de LEL te annuleren, had ik er ook te weinig werk van gemaakt om het parcours grondig te analyseren.

Al snel werd me duidelijk hoe het kwam dat zelfs een sterke Andy om 3u nog niet in Great Easton ingecheckt had... Zat nu al de hele morgen alleen, maar dat kon me niet deren. De hellinkjes volgden elkaar in snel tempo op de laatste 20km voor de Easton Primary School. Het gevolg was dat ik hier pas rond 9u aankwam, dit betekende dat ik maar een goed uur meer over hield om de laatste 40km af te werken. Hier drong het nu helemaal tot me door dat het game over was om binnen de tijdslimiet van de 100u te arriveren.

Besloot rustig iets te eten, intussen ontving ik een messenger bericht van Andy dat hij in 98u45' binnen gekomen was. Ik wenste hem proficiat en vroeg hem of die laatste 40km beter te doen waren dan de vorige 72. hij bevestigde me dit en dat gaf me nieuwe moed. Ik voorspelde mijn vermoedelijke aankomst rond 12u. Hij was van plan om een douche te nemen en hem daar in de school wat te slapen te leggen. Ondertussen kwamen nog 2 deelnemers binnen in de refter. Deze hadden nog haast, waarschijnlijk waren die de vorige zondag dus in een latere startgroep vertrokken. Ze vroegen me of ik niet wilde mee ronddraaien richting Loughton. Zag dat eerst wel zitten, maar toen ze reeds in de eerste dalende kilometers 150 meter voor me uit reden zat ik me te overpeinzen, waarom zou ik hier nog tot aan het gaatje rijden? Mijn doel was toch niet meer haalbaar.

Niet dat ik treuzelde, maar begon stilaan aan de analyse van waar het "fout" liep. Met andere woorden de film van de voorbije dagen en maanden begon al ik mijn hersenen te rollen.
Hetgeen Andy mij daarnet doorgaf, namelijk het iets mildere parcours bleek te kloppen, het was nu ook ideaal fietsweer. Ik begon er zowaar echt van te genieten. Met de kilometer dat we de Londense regio naderen werd het verkeer ook lichtjes drukker, af en toe ook een verkeerslicht. Ik maalde er niet om, de boel was toch om zeep("Ollemalle na de Wuppe" zou Wannes van 't Zesde Metaal zingen).

Daardoor bolde ik omstreeks 12u30 het schoolterrein van de Davenant Foundation School binnen. Was dus net iets meer dan 2u te lang onderweg. Kwam al vlug tot de conclusie dat dit eigenlijk maar een uur zou geweest zijn moest ik daarnet met die 2 snelle mannen meegereden zijn.

Dus een hoofd vol mixed emotions was mijn deel. Enerzijds helemaal tevreden over de benen en de conditie van de voorbije 2 dagen. De fun ook die ik de laatste week in de UK had beleefd. Maar anderzijds ook een gevoel gefaald te hebben. Al overwoog het positieve ruimschoots, zeker gezien de hele voorgeschiedenis!

Intussen al veel geanalyseerd over waar het fout liep. Conclusie is heel simpel, "It's all coincidences, but it is what is is!"("Een samenloop van omstandigheden, maar 't is dat het zo moest zijn"wink.gif

Slotconclusie:

Intussen drie weken na de rit ben ik tot volgende conclusie gekomen. Gezien alle omstandigheden moet ik heel tevreden terug blikken op mijn Brits avontuur. Nadeel van het overschrijden van mijn vooropgestelde tijdslimiet is dat mijn rit niet gehomologeerd wordt, ik sta ook niet op de "finishers list"...

Maakt me niet zo veel uit, maar dit houdt wel in dat ik niet meer in de running ben voor de "Gran Brevetto Europe". Bedoeling is om 4 jaar op rij dergelijke rit te rijden in verschillende Europese landen(had al PBP in '15 en Mille Miglia in '16...) Informeerde nog bij Phil en Daniël om dit praktisch euvel te corrigeren, maar het verdicht was hard en onverbiddelijk: "out of time, is out of time", hopelijk lezen ze mijn verhaal op een dag...

Hier onder, in willekeurige volgorde, 10 redenen waardoor ik het niet haalde:


• het nog altijd niet hebben van een naafdynamo
• daarbovenop de pech met kapotte koplamp en uigevallen GPS
• de problemen met de GPS-track na de tweede passage aan de Humber Bridge
• gebrek aan parcourskennis en onvoldoende research vooraf(toegegeven, een beginnersfout)
• de keuze om absoluut voor de 100u te gaan. Mocht ik om 9u gestart zijn, ging ik waarschijnlijk los onder de 100u...
• de mindere form door de gezondheidsperikelen eerder vermeld
• de weersomstandigheden, lees rugwind in de start werd vervangen door crosswind en de laatste nacht een wind die niet wou vallen smile.gif
• De foto's en de fun, het is geen wedstrijd en ben intussen al 200% randonneur geworden. Het amuseamusement primeert ten alle tijde boven de "competitie"
• Mijn 2 Britse collega's die het nodig vonden om een "streching break" te houden de laatste dolle nacht
• Daniël De Nys niet aan mijn zijde gehad te hebben zoals in Paris-Brest, luisterde daar bij momenten beter naar hem dan naar mijn vrouw
Nogmaals ik zoek geen excuses en zie er de fun wel van in.

Intussen zijn de eerste plannen om in '18 Madrid-Gijon-Madrid te rijden al aan het broeden.
Wees maar zeker, met naafdynamo deze keer!

Grtz en bedankt om te lezen,

No Chain.
 
Geschreven door nochain
Datum: 1 September 2017
Aantal keer bekeken: 1422
Aantal reacties: 12
 
  • 9.91/10

Rating: 9.9/10 (11 stemmen geregistreerd)

12 reacties

  • dan2134 Sep om 11:57

    sterke prestatie en mooi verslag

  • FDR3712 Sep om 22:56

    Mooi om lezen Jan. Bedankt voor het mooie verslag.

  • Mibanlo1 Sep om 16:14

    Knap verslag van een schitterend avontuur Jan!

  • koen_l1 Sep om 09:59

    mooi verslag Jan!

  • Alfarikkie4 Sep om 16:18

    d' er zijn ergere dingen...

  • wervikaan5 Sep om 19:11

    mooi verslag, en sterk

  • Godi7 Sep om 09:47

    wow!

  • pantani718 Sep om 18:57

    mooi verslag...en al bij al is deelnemen en uitrijden het belangrijkste...toch

  • Stefken14 Sep om 19:17

    Ik hoop dat je net zo veel genoten hebt van je deelname aan LEL dan ik aan het lezen van je verslag, zalig gewoon smile.gifIn ieder geval een prachtige prestatie, zowel op de fiets als in de pen. Dank hiervoor en wie weet ooit...

  • IlGrillo11 Sep om 16:47

    Sterk gereden, mooi verslag!

  • Joey8 Okt om 20:16

    Super om te lezen en tonnen respect!

  • paolo 195330 Sep om 18:43

    Kei dikke proficiat Jan met uw sportieve prestatie en een verslag om U tegen te zeggen