Advanced Search

Dit jaar had den deze gekozen om een klavertje 4 van cyclo's te gaan afwerken, 3 Ballons, Vaujany, Marmotte met als toetje de TDMB.
Als voorbereiding en tussendoor zware trainingsarbeid in de Alpen en om en rond de Ventoux (2100 km 40000 hm in 3 weken) waarschijnlijk iets te veel van het goede, maar ik fiets zo ...damn graag...dat ik soms vergeet te rusten.
In de eerste 3 cyclo's had ik tot mijn grote teveredenheid al mijn persoonlijke ambities gehaald, respectievelijk 3B onder 8 uur, Vaujany Goud, en Marmotte onder 7h45, dus het vertrouwen in TDMB 2012 was er wel.
Ook zou het dit jaar droog blijven, dus apocalyptische taferelen zoals in 2011 zouden we niet meer meemaken.
Toch wist ik dat deze editie voor mij loodzwaar zou worden, mits bij mij een tweede keer steeds de moelijkste blijkt te zijn, en dat was dit jaar weer hetzelfde.
Het voorspel was idem dito als vorig jaar, op vrijdag aangekomen in Les Saisies, alleen met dit verschil dat ik 's avonds te kampen had met een stevige buikgriep en om 9 uur mijn bed inkroop voor een nachtrust van meer dan 12 uren.
‘s Zaterdags voelde ik me gelukkig al wat beter, niet 100 % maar alvast goed genoeg om een kort tochtje te maken met verkenning laatste 10 Km van de klim naar Les Saisies, uit ervaring weet ik dat die laatste km’s van een cyclo in het geheugen dienen te zitten.
Het gevoel was gelukkig OK, dus gestart zou er alvast worden in mijn tweede editie.
Had 3 doelen, uitrijden, onder 16 uur en dus een gemiddelde van > 20 km/uur, plaats was moeilijk te voorspellen, mits een breder en sterker deelnemersveld en vorig jaar het aantal opgevers hoger lag dan het aantal uitrijders.
Op zondag dan om 3 uur het bed uit, had alles al netjes klaargemaakt de dag ervoor, dus kon rustig toeleven naar wat mijn topevenement van het jaar moest worden, de kers op de taart.
Om half 5 naar de start samen met Herve, een fietsmaat van mij die voor de eerste keer zou deelnemen, een echte topper op alle vlakken !!!
Ook mooi hoe mij vrouw en kids ook weer op dit onhemelse uur present waren om mij uit te wuiven voor een lange dag onderweg.
Voor de eerste keer in mijn cyclocarriere werd ik nu overvallen door emoties reeds bij de start toen een epische hymne de aankondiging inluidde van het startschot, nooit meegemaakt…zag ook mijn vrouwtje een traantje wegpinken.
En toen was het zo ver, en konden we de benen laten draaien, en was het motto rijden, rijden en nog eens rijden.
Mijn benen voelden stroef aan en op het eerste hellende stuk voelde ik me zo ontploffen dat ik zelfs met het idee worstelde om te stoppen, maar stoppen staat nu eenmaal niet in mijne woordenboek, dus doorgaan was het motto.
Ook had ik toch nog wat last van mijn maag en had ik grote problemen met eten, was echt forceren…maar dat namen we er bij, test zou komen op de eerste helling.
Die eerste helling onder het motto benen mogen geen pijn doen ging goed, klimgevoel was er, liet mij rustig voorbij steken door renners waarvan ik wist, of, die zijn er straks aan voor de moeite , of, die geven op.
Ook leuk dat ik mijn cyclovrienden Nochain en Puit66 live kon aanschouwen, al besloot ik wijselijk om hun tempo niet te volgen, ook al lag dat maar een procentje of zo hoger.
Ook de tweede klim kwamen we goed over en in Martigny zowaar een dike 20 Minuten voor op tijdsschema jaar ervoor, dus vertrouwen steeg.
De eerste zware klim is de Champex, 11,5 km aan 8 % een beest, maar ook hier weinig problemen en in mijn tempo naar boven, zonder de benen pijn te doen.
Daarna de Grand-Saint Bernard, een afschuwelijk lange klim, waar maar geen einde aan komt, en waar je de eerste keer geconfronteerd wordt met het gevoel en de vraag “Waar ben ik eigenlijk mee bezig, en voor wie en voor wat ?”
Afin, het is dan gewoon verstand op 0 en trappen, om uiteindelijk met een redelijk gevoel de top te bereiken, dan valt er een last van je, want dan weet je dat er nog “slechts” 3 klimmen zijn, dus uitrijden gaat lukken, doel 1, weet je wel.
Ook een heerlijk lange afdaling tot Aosta zodat je even later de 200 Km grens gepasseerd bent, een belangrijke mijlpaal in een 330 km lange calvarietocht.
Echter dan begint, voor mij althans, het moeilijkste stuk van deze cyclo, 20 km ellendig vals plat in de Aosta vallei, wind opzij en/of op de snuit, stuk dat je dan pas naar de voet van de Petit Saint Bernard brengt.
Hier is het zaak om in een groep te komen of een groep te vormen, en dan af te spreken om rond te draaien, gelukkig kregen we dit zo voor elkaar, want geloof me, dit stuk alleen moeten doen is pure zelfmoord.
Na bevoorrading en geforceerd eten binnenslikken, dan op naar de voet van de Petit Saint Bernard een mooie maar ook lange, niet zo (heel) steile klim, maar wel slopend als 5 de col van de dag.
Hier begon ik dan ook langzaam collega’s op te rapen, die mij een paar uren tevoren hadden weggereden, maar waarvan ik wist dat ze zich zouden tegenkomen.
Zelf was het gevoel boven nog steeds OK en lag ik een uur onder het schema van vorig jaar.
Dan volgt weer een lange mooie afdaling die ons naar de finale brengt met Cormet de Roselend en slotklim Les Saisies.
Na bevoorrading waar ik nauwelijks iets binnen kreeg, begon ik aan de voorlaatste klim, en na 2 km wist ik dat het zoutvatje op aan het geraken was, had deze klim niet meer goed in het geheugen, en viel heel, heel erg tegen.
Hier kwamen ook mijn vrouw en kids me aanmoedigen, en het enige wat ik kon zeggen was cola, cola…en nog eens cola had een cola aanval…
Maar ze hadden geen cola bij, dus doorspartelen was de boodschap.
De man met de hamer net niet tegengekomen, maar boven op de top was ik eigenlijk zo goed als leeg, een ervaren wielertoerist weet wat ik bedoel.
Tot aan de aankomst is het dan nog 20 Km bergaf en 15 km bergop, op papier simpel dus.
De afdaling inderdaad simpel, maar dan onderaan haaks rechts en onmiddellijk terug bergop, en dan slaat de verzuring je om de oren.
Deze klim kende ik nog, eerste 2 km loodzwaar, dan 3 km makkelijk en de laatste 10 km die ik de dag ervoren verkend had.
Ondanks het lege gevoel kon ik makkelijk 10/11 km/uur rijden, dat was voor mij meer dan OK na 315 km.
Liet ook nog 2 collega’s passeren, waarvan ik wist dat ze snel aan het naderen waren, dan was ik ook hiervan verlost, want daarachter bleef de leegte.
De laatste 5 km kon ik dan ook terug genieten, al is genieten niet het juiste woord, want je bent nog steeds ongelooflijk aan het afzien.
3 km voor de top zie je dan Les Saisies verschijnen, en dan weet je, yes, de buit is binnen, en ga je de hele rit nog eens overdoen in je mind.
Dan de aankomst, telkens weer overweldigend, luid aangemoedig door supporters, collega’s, vrouw en kids, kippenvelgevoelmoment.
Vlak na de aankomst wist ik meteen hoe diep ik was gegaan, moet zowaar 5 minuten bekomen liggend en zittend en kon uiteindelijk een hele fles cola soldaat maken, cola waar ik zo naar gesnakt had.
Mijn tijd kende ik ook ondertussen, 15h31m18s, 1h15m beter dan het jaar ervoren, dus doel 2 ook bereikt, en gemiddelde > 21 km/uur doel 3 ook meer dan geslaagd.
Mijn plaats uiteindelijk 68 tov 25 in 2011, totaal van 300 deelnemers en 190 finishers, jaar ervoren 250 deelnemers en 92 finishers, en dit jaar een sterker deelnemersveld, dus hier ook meer dan tevree.
En mijne maat Herve, ja dat is ne krak, op zijn 56 ste eerste deelname TDMB afhaspelen in 13h45 en eindigen op plek 22, 4 in zijn categorie, dan hebt ge naast karakter heel en heel veel talent, petje af !!!
Zoals vorig jaar besloot ik ook om dit nooit meer te doen, maar kijk, we zijn nu 2 dagen later, en wil graag voor een derde editie tekenen, zo gaat dat in het hoofd van een cyclorenner.
Tot slot, het was weer een bijzondere en fantastische ervaring en een denderend slot op mijn zomers cycloavontuur, meer dan geslaagd, dit klavertje 4, en misschien eind Augustus nog en cyclotje erbij…we zien wel.
Ook welgemeende dank aan alle mensen voor hun steun, aanmoedigingen en interesse, daar doe je het uiteindelijk toch ook voor, en zo is die vraag van boven ook weer beantwoord.
Volgend jaar TDMB deel 3,…